مروری بر آلبوم New York؛ سی و پنج سال حرفه هنری Frank Sinatra

2
20
کاور آلبوم New York

آمریکا فقط چند نماد برجسته در حیطه موسیقی دارد. این افراد لوییس آرمسترانگ (Louis Armstrongباب دیلن (Bob Dylan) و صد البته فرانک سیناترا (Frank Sinatra) هستند. هنر آن‌ها سلیقه جامعه را تغییر داد. نحوه گوش دادن به موسیقی عوض شد. مهم‌تر از آن سبک شخصی آن‌ها باعث تغییر فرهنگ آمریکا شد. آهنگ Ol’ Blue Eyes چکیده‌ای از سبک سیناتراست. حرفه 60 ساله او در موسیقی، بازیگری و فعالیت‌های سیاسی خلاصه می‌شود.

آلبوم New York

قبل از هر چیزی باید بدانید این یک آلبوم استودیویی مجزا نیست. این آلبوم اجرا‌هایی که سیناترا بین سال‌های 1955 تا 1990 در سالن‌های نیویورک (New York) داشته را پوشش می‌دهد. بعضی از این اجرا‌ها و آهنگ‌ها هرگز منتشر نشده‌اند. 71 ترک‌ها در چهار CD قرار گرفته. به‌علاوه در یک DVD بخش‌های دیده‌نشده‌ای از اجراهای او را می‌بینید. این آهنگ‌ها برای دنبال‌کنندگان سیناترا مانند جام شراب است. آن‌ها با طمع آن‌ را می‌نوشند و لذت می‌برند. در‌‌حالی که برای طرفداران موسیقی یک‌جور کنجکاوی محسوب می‌شود. گوش دادن به این مجموعه مانند خواندن خاطرات رئیس‌جمهور است؛ همان‌قدر مهم و جذاب.

سیناترا در سازمان ملل

اولین CD مربوط به سال 1955 است. سیناترا در سال 1940 با تامی دورسی (Tommy Dorsey‌) ترومپت‌نواز آمریکایی یک گروه داشتند. سیناترا سه آهنگ را همراه با گروه خواند. مراسم به پاس قدردانی از هنر تامی دورس برپا شده‌بود. این مراسم در سالن منهتن سنتر (Manhattan Center) برگزار شد. تمام طرفداران و سیناترا دلشان برای این همکاری و حال‌وهوای آن دوران تنگ شده‌بود.

حالا برویم به سال 1963. سیناترا به همراه اسکیچ هندرسون (Skitch Henderson) پیانونواز در ساختمان سازمان ملل اجرا کردند. حالا چرا سازمان ملل؟ او تصمیم گرفت به مناسبت روز کارکنان سازمان ملل برای آن‌ها اجرایی داشته باشد. او و هندرسون آهنگ‌هایی همچون I Have Dreamed و My Heart Stood Still را اجرا کردند. این آهنگ‌ها متعلق به آلبومی بود که سیناترا در همان سال منتشر کرد. قابل به ذکر است او صدای قبل را نداشت ولی به بهترین شکل و با تسلط کامل اجرا را انجام داد.فرنک سیناترا در استودیو

صحبت از باب دیلن شد! ری‌ویو آلبوم Blood On The Tracks‌ را بخوانید.

بازنشستگی کوتاه‌مدت

سیناترا در سال 1971 اعلام بازنشستگی کرد. او در آن زمان 55 سال داشت. خوش‌بختانه این بازنشستگی زیاد طول نکشید. آهنگ Ol’ Eyes Is Back دو سال بعد یعنی سال 1973 منتشر شد. یک سال بعد سیناترا تصمیم گرفت به نفع سازمان‌های خیریه تور برگزار کند. او در تاریخ 8 اپریل سال 1974 در سالن مدیسون گاردن (Madison square garden) برنامه‌اش را اجرا کرد.مدیسون گاردن یکی از معروف‌ترین سالن‌های دنیاست. این سالن فقط برای اجرای خوانندگان ساخته نشده. ولی زمانی که خوانندگان در آن اجرا دارند سالن در بهترین حالت خودش قرار می‌گیرد. یکی از این اجرا‌ها متعلق به سیناترا بود. او داستان‌هایش را در قالب آهنگ می‌خواند و شنوندگان هم انتظار دیگری نداشتند. آن‌ها لذت می‌بردند و فقط می‌خواستند او بخواند. مهم نبود او چه داستانی می‌گوید آن‌ها از تمام داستان‌ها خوششان می‌آمد. سیناترا به غیر از آهنگ‌های کلاسیک آهنگ‌های آلبوم جدیدش را خواند. یکی از این آهنگ‌ها There Used To Be A Ballpark بود. این تنها اجرای او در سال مدیسون گاردن نبود. چند ماه بعد در همان سال اجرای دو روزه او برنامه اصلی سالن شد. این برنامه درست مانند مسابقه بوکس هیجان‌انگیز بود. سیناترا و گروهش آهنگ‌های The Lady Is a Tramp، My Kind of Town و… را اجرا کردند. آن شب سیناترا روحیه‌‌ای جنگجو داشت و نشان داد از خبرنگاران دل خوشی ندارد. او درست مانند باب دیلن جوهره دهه 40 تا 80 میلادی بود. او رد‌پای خودش را به‌جا گذاشته بود و کار خود را به بهترین شکل انجام داده‌بود. این آلبوم بسیار تمیز و یک‌دست است. اما CD سوم آن ضعیف است. چرا؟ محتویات این دیسک به حرفه سیناترا مربوط نیست. زندگی شخصی و عقاید او در آن زمان محوریت محتوای CD است. حرف خاصی برای زدن ندارد. برای همین ادامه آلبوم را مرور می‌کنیم.

بهترین اجرای سیناترا

آخرین CD آلبوم شامل دو اجراست. یکی از آن‌ها اجرای سیناترا در سالن کارنیگ (Carnegie Hall) است. او در سال 1984 این اجرا را انجام داد. دومی مربوط به اواخر دوره کاری اوست. تقریبا 6 سال بعد در سال 1990 در سالن ریدیو موزیک (Radio Music Hall). او بیشتر آهنگ‌های کلاسیک خود را به نمایش گذاشت. یکی از جالب‌ترین بخش‌های این اجرا ابراز حقارت او نسبت به آهنگ Strangers In The Night است. آخرین آهنگ سیناترا Theme From New York بود و بعد از آن نمایش به پایان رسید. رسیدیم به DVD آلبوم! این آخرین بخش آلبوم است. DVD پنجم برگ طلایی آلبوم محسوب می‌شود. چرا؟ این دیسک اجرای سال 1980 سیناترا در سالن کارنیگ را نشان می‌دهد. این برنامه از همه لحاظ بی‌نقص بود. هم از نظر صدا‌برداری و هم از نظر کیفیت تصویری. سیناترا در سن 65 سالگی بهترین اجرای خود را انجام داد. این اجرا خلاصه تمام اجرا‌ها، نمایش‌ها و استعدادهای اوست. او حواس تماشاگران را در دست گرفت و با آن‌ها رقصید. اگر می‌خواهید بدانید سیناترا چرا تا این حد در برنامه‌های موسیقی‌اش موفق بوده؛ DVD‌ را ببینید. آلبوم New York یک کتاب هم دارد. این کتاب عکس‌های دیده نشده یا معروف سیناترا هستند. او عکس‌های زیادی در کنار افراد مشهور دارد. این افراد تونی بنت (Tony Bennett)، مارتین اسکورسیزی (Martin Scorsese)، ویلیام فردکین (William Friedkin) و… هستند.فرنک سیناترا

بعد از سیناترا و هم‌دوره‌ای‌هایش همه‌چیز عوض شد. نقد و بررسی آلبوم Nevermind را بخوانید تا متوجه شوید!

پایان فرنک سیناترا

سیناترا چیزی فراتر از یک خواننده بود. او از تجمید‌ها و سرگرمی‌های این اجرا خوشش می‌آمد. شنوندگان او را دوست داشتند. سیناترا در دهه 40، 50 و 60 درخشید و رفته رفته این درخشش کم‌تر شد. با گذر زمان سن او بالا رفت و در نتیجه از صنعت موسیقی عقب ماند. ولی طرفداران اهمیتی ندادند و باز هم او را تشویق کردند. او در نام‌گذاری آهنگ‌ها بی‌نظیر بود. اگر از نام آن‌ها بگذریم به ساختار آن‌ها می‌رسیم. ساختار آهنگ‌های او در یک کلام؛ بی‌نقص است. فرنک سیناترا پدیده تکرار‌نشدنی موسیقی کلاسیک بود. او در سال 1998 درگذشت ولی موسیقی غنی را از خود به‌جا گذاشت. موسیقی که نادیده گرفتن آن غیرممکن است.

در دسته‌‌بندی نقد و بررسی موسیقی درباره بزرگ‌ترین خواننده‌های تاریخ بخوانید.

 

منبع: AllaboutjazzPopdose

دیدگاه ها

دیدگاهتان را بنویسید

لطفاً دیدگاه خود را وارد کنید!
لطفا نام خود را در اینجا وارد کنید
captcha

  1. مطلب بسیار زیبایی بود، ولی جا داشت از ترانه‌ی فوق‌العاده زیبا و گوشنواز Fly me to the moon هم صحبت کنید، ترانه ای که به همراه فضانوردان آپولو به ماه برده شد … صدایی که به ماه رفت