مروری بر آلبوم Back To Black؛ چرا این آلبوم یکی از بهترین‌های قرن 21 است؟

0
19
کاور آلبوم Back To Black

بسیار بامزه و زیبا! این آلبوم با شور و حرارت یک نوع تغییر در سبک پاپ ایجاد کرد. تغییری که چند دهه باقی خواهد ماند. Back To Black از نا‌کجا‌آباد ظاهر شد. هیچ‌کس انتظار چنین آلبومی را نداشت. البته امی واین‌هوس (Amy Winehouse) هنگام انتشار آلبوم یک خواننده تازه‌کار نبود.

به دسته‌بندی نقد و بررسی موسیقی بروید و درباره محبوب‌ترین خواننده‌ها و آثارشان بخوانید.

آلبوم Frank

او در سال 2003 آلبومی به نام Frank را منتشر کرده‌بود. در همان آلبوم معلوم بود یک هنرمند متفاوت در‌حال ظهور در عرصه موسیقی است. آلبوم Frank مایه‌هایی از سبک جز (Jazz) با خود دارد. البته حال‌وهوای آهنگ‌های گروه مور (M.O.R) را هم می‌توان در آن دید. گروه مور در اوایل سال 2000 شروع به درخشیدن کرد. امی واین‌هوس تصمیم گرفت کمی از سبک‌و‌سیاق آن‌ها را در آلبوم بگنجاند. آلبوم او تلفیقی از جز، نئون سول (Neon Soul) و مقدار اندکی هیپ‌هاپ (Hip-Hop) است. مشکل آلبوم چه بود؟ نویسندگان مختلفی ترانه‌ها را نوشته بودند و مفهوم ترانه‌ها درست منتقل نمی‌شد. در کل پیام آن‌ها گنگ بود. در آن زمان مدیر برنامه‌های امی سیمون فولر (Simon Fuller) بود. او مدیر برنامه‌های گروه آبا (Abbaاسپایس گرلز (Spice Girlsجنیفر لوپز (Jennifer Lopez) و…بوده‌است. سیمون فولر ستاره‌های هالیوودی زیادی را به مردم معرفی کرد و امی واین‌هوس یکی از آن‌ها بود. زمانی که آلبوم Frank منتشر شد مجله  لیوینگ ایتیسی (Living Etc) در نوشته‌هایش گفت: “این آلبوم از نظر شنیداری مانند مبلمانی زیبا برای خانه است. این مبلمان دل‌نشین خانه شما را زیبا می‌کند.” امی از این نقد استقبال نکرد و در مصاحبه‌هایش گفت: “من چنین مبلمانی در خانه‌ام ندارم.” و چند ماه بعد در مصاحبه با مجله گاردین (Guardian) بهترین نظرش را درباره آلبوم داد. او گفت: “این آلبوم یک تکه آشغال نیست.”

وقفه بین دو آلبوم و مشکلات امی

مسلما شنوندگان انتظار چنین آلبومی را نداشتند. آن‌ها امی را با آلبوم Frank شناخته بودند و هضم عملکرد Back To Black برایشان سخت بود. امی توانست یک شاهکار بسازد. معلوم بود بین وقفه سه ساله این دو آلبوم اتفاقات زیادی رخ داده‌ است. تتو‌های زیادی بر بدن او نقش بسته‌ بود. امی خیلی لاغر شده‌ بود و مانند شخصیت‌های دهه 60 میلادی لباس می‌پوشید؛ البته نه هر شخصیتی. منظورمان شخصیت‌های کارتونی دهه 60 میلادی است! او فرق کرده‌بود.Amy Winehouse

برای درک بهتر موسیقی دهه 60 ری‌ویو آلبوم‌های Pastel Blue و I Put Spell On You را بخوانید.

آلبوم Back To Black

کمتر کسی‌ پیدا می‌شود که اسم این آلبوم را نشنیده باشد. اولین ترک‌ آلبوم Back To Black است. این آهنگ به شنونده می‌فهماند اتفاقاتی که در این مدت برای امی افتاده‌ است اصلا جالب نبوده. وقتی زندگی‌تان در بهترین حالت ممکن است کسی به شما نمی‌گوید به مرکز بازپروری بروید. مگر نه؟ این آلبوم نظر شما را عوض می‌کند! صدا و اجرای او به طرز ناراحت‌کننده‌ای عوض‌ شده‌بود. سلام رمی (Salaam Remi) تولید‌کننده آلبوم Frank بود. او و مارک رنسون (Mark Ronson) با یکدیگر شروع به تولید Back To Black کردند. رنسون فروتن بود و امی در زمان تولید آلبوم کمتر مشروبات الکلی می‌نوشید. رنسون  تصمیم گرفت مکان استودیو را عوض کنند. او  بسیار ماهرانه عمل کرد و استودیو دپتون (Daptone Studios) را درنظر گرفت. به‌علاوه گروه نوازندگان آن‌جا را به مشارکت دعوت کرد. اسم گروه استودیویی دپ کینگز (Dap Kings) بود. تولید آلبوم Back To Black این‌گونه شروع شد.

امی و  اقتباس از دهه 60 میلادی

شاید فکر کنید گروه دپ کینگز صرفا چند خواننده استودیویی ساده باشند که به ازای مشارکت در آهنگ‌ها مبلغی اندکی را به جیب می‌زنند. اما اصلا این‌گونه نیست. دپ کینگز افرادی مانند شرون جونز (Sharon Jones) و لی فیلدز (Lee Fields) را در خود دارد. آن‌ها برای سالیان زیادی در سبک سول (Soul) و فانک (Funk) فعالیت کرده‌اند. دپ کینگز باعث مستحکم شدن زیربنای Back To Black شد. آهنگ‌های آلبوم شبیه به آهنگ‌های دهه 60 میلادی بود. پس چه‌چیزی آن را از دیگر آهنگ‌ها متفاوت می‌کرد؟ جواب ساده است. متن ترانه‌ها فرق داشت. اگر تولید‌کننده‌ای بخواهد آلبومی با اقتباس از دهه 60 درست کند معمولا از گروه ماسل شوالز (Muscle Shoals) و آلبوم هیتزویل آمریکا (Hitsville USA) تقلید می‌کند. تا‌به‌حال دقت کرده‌اید که هر دهه سبک خاص خودش را پیش می‌گیرد؟ دنیای موسیقی هم دقیقا همین‌طور است. تقریبا هر دهه سبک ترانه‌نویسی و آهنگ‌سازی خودش را دارد. امی می‌خواست موسیقی دهه 60 را احیا کند پس متن ترانه‌هایش هم باید مثل آن دوره می‌شد. در کمال ناباوری او این کار را نکرد. او در نوشتن ترانه‌ها از سبک هیپ‌هاپ اقتباس کرد. مثلا در جایی می‌گوید: “من کنار در می‌ایستم و او را چک می‌کنم. مطمئن می‌شوم او از چراغ سبز رد می‌شود. من از تیم امنیتی فرودگاه هم بهتر هستم.” هنرمندانی همچون بیلی هالیدی (Billie Holiday) و سارا ووگان (Sarah Vaughan) نماد موسیقی دهه 60 هستند. با یک مقایسه سریع تفاوت امی را درک خواهید کرد.

کیفیت کار و هنرمندی امی 

آلبوم Frank سبک‌های متفاوتی را درهم تنیده بود ولی سبک جاز بیشتر به چشم می‌آمد؛ البته یک جاز به‌هم‌ریخته و پراکنده. روند آهنگ‌سازی آلبوم منسجم نبود. در واقع Back To Black هم تلفیقی از سبک‌های مختلف بود. ولی ترانه‌سرایی امی آن را می‌پوشاند. او تصمیم گرفت یک ترانه‌سرا را استخدام کند. آن‌ها یک مجموعه کوچک از ترانه‌های متفاوت را ساختند. این کار باعث انسجام آلبوم شد. مهم‌تر از آن ترانه‌ها به‌قدری قوی بودند که دیگران او را با دیگر خواننده‌ها مقایسه نکنند. او معمولا با خوانندگانی که از‌ آن‌ها الگو‌برداری کرده‌بود مقایسه می‌شد.

خوانندگانی که امی از آن‌ها الگو گرفته بود در لیست بهترین‌ها قرار داشتند. آن‌ها طبع هنری او را شکل داده‌بودند. پرینس (Prince) در سال 2010 آهنگ Love Is A Losing Game را در یکی از کنسرت‌هایش بازخوانی کرد. این کار او نشان‌دهنده کیفیت کار امی بود. از طرف دیگر رونی اسپکتور (Ronnie Spector) در سال 2011 ترک Back To Black را در قالب یک تک‌ آهنگ بازخوانی و منتشر کرد. همه درباره صدای امی صحبت می‌کردند. صدای او بم و خش‌دار بود. لهجه لندنی او در کنار صدای منحصر‌به‌فردش احساس ناراحتی و گستاخانه او را به بهترین شکل منتقل می‌کرد.Amy Winehouse در‌حال اجرا

یکی از بهترین آلبوم‌های جهان! نقد و بررسی آلبوم Dark Side Of The Moon را فراموش نکنید.

جنبه‌های مختلف Back To Black

اجرا‌ها و کنسرت‌ها جالب بودند. تلفیقی زیبا از آتش‌بازی و خوانندگان اپرا که پشت‌سر امی می‌ایستادند. بخش اعظمی از زیبایی آهنگ‌ها به علت حضور خوانندگان اپرا بود. امی حرف‌هایش را بی‌پرده و اغلب با بی‌ادبی بیان می‌کرد ولی شنونده از آن لذت می‌برد؛ اپرا، آواز‌خوانی و فحش. عجب ترکیبی!

Back To Black دقیقا همان چیزی بود که باید باشد. نه کمتر نه بیشتر. امی تشویق‌ و تمجید‌های زیادی را دریافت کرد. او نشان داد ترانه‌هایش می‌توانند متفاوت و زیبا یا تلخ و طنز باشند. او اثبات کرد که در بیان نظراتش قدرتمند است. امی در آهنگ Tears Dry On Their Own می‌گوید: “من برای تو فقط یک تاریکی هستم. همان تاریکی که هر‌ دو با آن آشنا هستیم. من به تمام این بی‌توجهی‌ها عادت کرده‌ام.” و بعد در آهنگ Me & Mr Jones می‌گوید: “این دیگه چه وضعشه؟” در آن زمان به‌نظر می‌آمد امی دارد درباره خیانت، کنار آمدن با وضعیت و ناامیدی می‌خواند و بعد‌ها معلوم شد روابط احساسی او چه‌قدر ناجور و وحشتناک بودند. Back To Black حس نفرت و ناامیدی امی نسبت به خودش را انعکاس می‌دهد. او اثرات مخرب ماریجوانا را خیلی واضح به مخاطب نشان داد. اما تمام این احساسات منفی در صدای او گم می‌شوند. خوانندگی او به‌قدری خوب و زیباست که مخاطب صرفا او را همراهی می‌کند و پیام را نادیده می‌گیرد.

پایان امی واین‌هوس

امی توانسته بود در دوره کوتاه فعالیتش شهرت و مخاطبان زیادی را به‌دست آورد. او توانست میلیون‌ها نسخه از آلبومش را بفروشد. Back To Black یکی از تاثیر‌گذار‌ترین آلبوم‌های 20 سال اخیر شناخته شده است. هنرمندان زیادی در سایه امی شروع به کار کردند. خوانندگان زیادی سعی کردند سبک کاری او را گسترش دهند. ادل (Adele) یکی از بارز‌ترین نمومه‌هاست. او توانست در این میان بدرخشد. اما خوانندگان بسیار زیادی در میان تقلید و اقتباس گیر کردند و به جایی نرسیدند. متاسفانه امی در سال‌های آخر عمرش عملا هیچ کاری نکرد. او فقط دو آهنگ را به واسطه قرارداد‌ها ضبط کرد. از طرفی کیفیت اجرا‌های زنده او بسیار پایین آمده بود و نمی‌توانست درست و دقیق بخواند. اما مهم نیست. هیچ‌کس او را با اجرا‌های بدش به یاد نمی‌آورد. گسترش تکنیک‌ و سبک او نشان‌دهنده همین موضوع است. آلبوم Back To Black نماد استعداد و خلاقیت است. این آلبوم در سال 2006 یعنی 15 سال پیش منتشر شد. اما هنوز هم فروش می‌رود و مردم درباره آن صحبت می‌کنند.

 

منبع: Guardian

دیدگاه ها

دیدگاهتان را بنویسید

لطفاً دیدگاه خود را وارد کنید!
لطفا نام خود را در اینجا وارد کنید
captcha